دوستان عزیز هر سوالی در مورد ریسور و ماهواره دارید
بپرسید من جواب میدم در مورد ریسور های استارست
.هاویون.استرانگ ماهواره و... منتظرم در نظرات
سوالاتتون را بپرسید و اینکه نظر هم یادتون نره با
نظراتتون وبلاگ را بهتر کنی
+ نوشته شده در جمعه یکم آذر 1387ساعت 15:54 توسط easy
|
+ نوشته شده در سه شنبه پانزدهم مرداد 1387ساعت 23:25 توسط easy
|
دستگاههاي ارتباطي ماهوارهها در باند مايکروويو عمل ميکنند. در واقع ماهواره
صرفا ايستگاه مايکروويو غول پيکري است در مدار زمين که با کمک پايگاه زميني
بازپخش ميشود.
اين مدار تقريبا دايره شکل در ارتفاع 36800کيلومتري بالاي خط استوا قرار دارد و در
اين فاصله سرعت ماهواره با سرعت زمين برابر است و نيروي خود را به وسيله
سلولهاي خورشيدي از خورشيد ميگيرد. نيروي جاذبه زمين شتاب زاويه شي
قرار گرفته در مدار را دقيقا بي اثر ميسازد. در اين فاصله دور چرخش ماهوارهها با
حرکت دوراني زمين کاملا همزمان و برابر است و باعث ميشود ماهواره نسبت به
نقطه مفروض روي زمين ثابت بماند.
ايستگاه زميني در کشور اطلاعات را با فرکانس 6گيگاهرتز ارسال ميکند. اين
فرکانس فرکانس UPLINK ناميده ميشود. سپس ماهواره امواج تابيده شده را گرفته
و با ارسال آن به نقطه ديگر که بر روي فرکانس حامل متفاوت DownLink برابر 4 گيگا
هرتز است عمل انتقال اطلاعات از فرستنده به گيرنده را انجام ميدهد. در واقع
ماهواره اطلاعات گرفته شده را به سمت مقصد تقويت و رله ميکند. آنتن ماهواره
ترانسپوندر نام دارد.
از مدار همزمان با زمين هر نقطه از زمين بجز قطبين در Line of sight است. و هر
ماهواره ميتواند تقريبا 40% از سطح زمين را بپوشاند. آنتن ماهوارهها را طوري
ميشود طراحي کرد که علائم پيام رساني ضعيفتر به تمام اين ناحيه فرستاده
شود و يا علائم قويتر را در نواحي کوچکتري متمرکز کند. بر حسب مورد اين امکان
وجود دارد که از ايستگاه زميني در کشوري فرضي به چندين ايستگاه زميني ديگر
واقع در کشورهاي گوناگون علائم ارسال کرد. به طور مثال وقتي برنامهاي
تلويزيوني در تمام شهرها و دهکدههاي يک يا چند کشور پخش شود در اين حالت
ماهواره ماهواره پخش برنامه است ولي وقتي علائم ارسال ماهواره در سطح
گستردهاي از زمين انتشار يابد ايستگاههاي زميني بايد آنتنهاي بسيار بزرگ و
پيچيدهاي داشته باشند. هنگامي که علائم ارسالي ماهواره در محدوده کوچکترين
متمرکز ميشوند و به حد کافي قوي هستند ميتوان از ايستگاههاي زميني
کوچکتر سادهتر و ارزانتر استفاده کرد. از آنجايي که ماهوارهها براي جلوگيري
از تداخل امواج راديويي بايد جدا از هم باشند لذا شماره مکانهاي مداري در مدار
همزمان با زمين که امکان استفاده آن براي ارتباطات وجود دارد محدود است. از اين
رو جاي شگفتي نيست که وظيفه مديريت در امور دستيابي به مدار و استفاده از
فرکانسها براي انواع روز افزون و متنوع کاربردهاي زميني و ماهوارهاي بوسيله
شمار روزافزوني از کشورها بي نهايت دشوار شده است. از سويي استفاده از
ماهوارهها در کشورهاي متمدن و پيشرفته به عملکرد دقيق و عمليات روز به روز
دقيقتر نه تنها از نظر به کارگيري شيوه خودشان بلکه از نظر همسايگانشان در مدار
همزمان با زمين نياز ميباشد. برخي از ماهوارهها نيز در مدار ناهمزمان با چرخش
زمين non- geosynchronous قرار داده ميشوند.در ماهوارههاي نا همزمان با مدار
زمين ماهواره ديگر در ديد ايستگاه زميني نيست زيرا که سطح افق زمين را پشت
سر ميگذارد و از تيررس خارج ميشود در نتيجه براي اينکه ارسال همواره ادامه
يابد به چندين ماهواره از اين نوع نياز است و چون نگهداري و ادامه کار چنين شيوه
ارتباطي بسيار پيچيده و گران است. لذا کاربران و متخصصان طراحي ماهوارهها
بيشتر جذب ماهواره همزمان با زمين ميشود.
================================================== ============
دامنه یا باند فرکانسی ماهواره ها :
ماهواره های امروزی صرفا از Ku باند يا C band استفاده نمی كنند بلكه دامنه های
(باند) ديگری نيز وجود دارند خيلی از اين دامنه فركانسها ( باندها) برای برنامه های
تلوزيونی و راديويی نيستند و استفاده های خاص ديگری دارند به عنوان مثال برای
اهداف نظامی برای ماهواره های نظامی و يا امواج ارسالی برای اهداف تجاری و يا
دامنه فركانس مورد استفاده در ماهواره های هواشناسی تمامی ماهواره ها از دو
پهنای امواج استفاده ميكنند. يكی برای ارسال امواج از زمين به ماهواره (uplink )
بوده وديگری برای ارسال امواج از ماهواره به زمين (downlink)
در زير انواع باند ها با موارد استفاده آورده شده:
L – band : دامنه فركانس از 1530-1650 مگاهرتز : ماهواره ای هواشناسی و
ماهواره های كنترل كننده ترافيك هوايی و دريايی مثل Inmarsat
S – band :دامنه فركانس از 2535-2655 مگاهرتز: ارسال امواج از ماهواره به زمين
توسط ماهواره های مخابراتی به عنوان مثال عرب ست واينتل ست
C – band: دامنه فركانس از 3700-4200 مگاهرتز: ارسال امواج از ماهواره به زمين
در ماهواره های مخابراتی . اغلب ماهواره های آمريكا –آفريقا و آسيا
C – band : دامنه فركانس از 4500-4800 مگاهرتز: ارسال امواج از ماهواره به زمين
در ماهواره های نظامی
C – band : دامنه فركانس از 5900-7000 مگاهرتز: ارسال امواج از زمين به ماهواره
در ماهواره های مخابراتی و نظامی
X – band: دامنه فركانس از 7200-7750 مگاهرتز: ماهواره های نظامی ( ناتو)
X – band: دامنه فركانس از 7900-8400 مگاهرتز: ارسال امواج از زمين به ماهواره
در ماهواره های نظامی
: Ku - band 1 دامنه فركانس از10700 -11750 مگاهرتز: ارسال امواج از ماهواره به
زمين در اغلب ماهواره هايی كه به سيستم آنالوگ برنامه پخش ميكنند
Ku - band 2 : دامنه فركانس از11750 -12500 مگاهرتز: ارسال امواج از ماهواره به
زمين در ماهواره هايی كه برنامه های زنده پخش ميكنند
Ku - band 3 : دامنه فركانس از12500 -12750 مگاهرتز: ارسال امواج از ماهواره به
زمين در ماهواره هايی كه برنامه های ديجيتال پخش ميكنند (اولين بار توسط
فرانسه مورد استفاده قرار گرفت )
Ku – band : دامنه فركانس از12750 -13250 مگاهرتز: ارسال امواج از زمين به
ماهواره های تلوزيونی مخابراتی
Ku – band : دامنه فركانس از14000 -14800 مگاهرتز: ارسال امواج از زمين به
ماهواره های تلوزيونی مخابراتی
Ku – band : دامنه فركانس از17300 -18100 مگاهرتز: ارسال امواج از زمين به
ماهواره های تلوزيونی مخابراتی
Ka – band : دامنه فركانس از18300 -21200 مگاهرتز: بندرت استفاده ميگردد
ماهواره های كوپرنيكوس فقط با يك ترانسپوندر از اين دامنه استفاده ميكند. اين باند
فقط برای آزمايشات مورد استفاده قرار ميگيرد در آينده استفاده بيشتری از اين
طول موج خواهد شد زيرا كل طول موج های ku بطور كامل استفاده خواهند شد
K – band : دامنه فركانس از27500 -31000 مگاهرتز: برای ارسال امواج از زمين به
ماهواره در آينده مورد استفاده قرار خواهد گرفت.
+ نوشته شده در سه شنبه پانزدهم مرداد 1387ساعت 21:25 توسط easy
|
ماهواره ی مصنوعی شی ایست که توسط انسان ساخته شده و به طور مداوم در
حال حرکت در مداری حول زمین یا اجرام دیگری در فضا می باشد. بیشتر ماهواره
های ساخته شده تاکنون حول کره زمین در حرکتند و در مواردی چون مطالعه
کائنات، ایستگاه های هوا شناسی، انتقال تماس های تلفنی از فراز اقیانوس ها،
ردیابی و تعیین مسیر کشتی ها و هواپیماها و همینطور امور نظامی به کار
می روند.
ماهواره هایی نیز وجود دارند که دور ماه، خورشید، اجزام نزدیک به زمین و سیاراتی
نظیر زهره، مریخ و مشتری در حال گردش می باشند. این ماهواره ها اغلب
اطلاعات مربوط به جرم آسمانی که حول آن در گردشند را جمع آوری می کنند.
به جز ماهواره های مصنوعی مذکور اشیای در حال گردش دیگری نیز در فضا وجود
دارند از جمله فضا پیما ها، کپسول های فضایی و ایستگاه های فضایی که به آنها
نیز ماهواره می گوییم. البته اجرام دیگری نیز در فضا وجود دارند به نام زباله های
فضایی شامل بالابرنده های مستهلک راکت ها، تانک های خالی سوخت و … که به
زمین سقوط نکرده اند و در فضا در حرکتند. در این مقاله به این اجرام نمی پردازیم.
اتحادیه جماهیر شوروی پرتاب کننده اولین ماهواره مصنوعی، اسپاتنیک ۱، در سال
۱۹۵۷ بود. از آن زمان ایالات متحده و حدود ۴۰ کشور دیگر سازنده و پرتاب کننده
ماهواره به فضا بوده اند.
امروزه قریب به ۳۰۰۰ ماهواره فعال و ۶۰۰۰ زباله فضایی در حال گردش به دور
زمینند.
انواع مدارها:
مدارهای ماهواره ها اشکال گوناگونی دارند. برخی دایره شکل و برخی به شکل
بیضی می باشند. مدارها از لحاظ ارتفاع (فاصله از جرمی که ماهواره حول آن در
گردش است) نیز با یکدیگر تفاوت دارند. برای مثال بعضی از ماهواره در مداری دایره
شکل حول زمین خارج از اتمسفر در ارتفاع ۲۵۰ کیلومتر(۱۵۵ مایل) در حرکتند و
برخی در مداری حرکت می کنند که بیش از ۳۲۲۰۰ کیلومتر (۲۰۰۰۰ مایل) از زمین
فاصله دارد. ارتفاع بیشتر مدار برابر است با دوره گردش ( مدت زمانیکه ماهواره یک
دور کامل در مدار خود حرکت می کند) طولانی تر.
یک ماهواره زمانی در مدار خود باقی می ماند که بین شتاب ماهواره ( سرعتی که
ماهواره می تواند در طی یک مسیر مستقیم داشته باشد ) و نیروی گرانش ناشی
از جرم آسمانی که ماهواره تحت تاثیر آن می باشد و دور آن در گردش است تعادل
وجود داشته باشد. چنانچه شتاب ماهواره ای بیشتر از گرانش زمین باشد ماهواره
در یک مسیر مستقیم از زمین دور می شود و چنانچه این شتاب کمتر باشد ماهواره
به سمت زمین برخواهد گشت.
برای درک بهتر تعادل بین گرانش و شتاب، جسم کوچکی را در نظر بگیرید که به
انتهای یک رشته طناب متصل و در حال چرخش است. اگر طناب پاره شود جسم
متصل به آن در یک مسیر صاف به زمین می افتد. طناب در واقع کار گرانش را انجام
می دهد تا شی بتواند به چرخش خود ادامه دهد. ضمنا وزن شی و طناب میتوانند
نشانگر رابطه بین ارتفاع ماهواره و دوره گردش آن باشد. طناب بلند مانند ارتفاع بلند
است. هر چه طناب بلندتر باشد زمان بیشتری نیاز است تا شی متصل به آن یک دور
کامل بچرخد. طناب کوتاه مانند ارتفاع کوتاه است و در زمان کمتری شی مذکور یک
دور کامل در مدار خود گردش خواهد کرد.
انواع گوناگونی از مدارها وجود دارند اما اغلب ماهواره هایی که حول زمین در
گردشند در یکی از این چهار گونه مدار حرکت میکنند. (۱) ارتفاع بلند، ﮋئوسینکرنوس.
(۲) ارتفاع متوسط. (۳) سان سینکرنوس، قطبی. (۴) ارتفاع کوتاه . شکل اغلب این
گونه مدارها دایره ایست.
مدارهای ارتفاع بلند، ﮋئوسینکرنوس بر فراز استوا و در ارتفاع ۳۵۹۰۰ کیلومتر(۲۲۳۰۰
مایل) قرار دارند. ماهواره های اینگونه مدارها حول محور عمودی زمین با سرعت و
جهت برابر حرکت زمین حرکت می کنند. بنابراین هنگام رصد آنها از روی زمین
همواره در نقطه ای ثابت به نظر می رسند. برای پرتاب و ارسال این ماهواره ها
انرﮋی بسیار فراوانی لازم است.
ارتفاع یک مدار متوسط حدود ۲۰۰۰۰ کیلومتر (۱۲۴۰۰ مایل) و دوره گردش ماهواره
های آن ۱۲ ساعت است . مدار خارج از اتمسفر زمین و کاملا پایدار است. امواج
رادیویی که از ماهواره های موجود در این مدارها ارسال می گردد در مناطق
بسیارزیادی از زمین قابل دریافت است. پایداری و وسعت مناطق تحت پوشش این
گونه مدارها آنها را برای ماهواره های ردیاب مناسب می نماید.
مدارهای سان سینکرنوس، قطبی، ارتفاع نسبتا کوتاهی دارند. آنها تقریبا از فراز هر
دو قطب زمین عبور می کنند.مکان این مدارها متناسب با حرکت زمین به دور
خورشید در حرکت است به گونه ایکه ماهواره ی این مدار خمواره در یک ساعت
محلی ثابت از استوا عبور می کند. از آنجاییکه این ماهواره ها از همه عرض های
جغرافی زمین می گذرند قادرند که اطلاعات را از تمامی سطح زمین دریافت نمایند.
در اینجا می توان ماهواره TERRA را به عنوان مثال نام برد. وظیفه این ماهواره
مطالعه اثرات چرخه ها ی طبیعی و فعالیت های انسان بر روی آب و هوای کره
زمین است. ارتفاع مدار این ماهواره ۷۰۵ کیلومتر (۴۳۸ مایل) و دوره گردش آن ۹۹
دقیقه است. زمانیکه این ماهواره از استوا عبور می کند ساعت محلی همیشه
۱۰:۳۰ صبح و یا ۱۰:۳۰ شب است.
یک مدار ارتفاع کوتاه درست بر فراز جو زمین قرار دارد جاییکه تقریبا هوایی برای
ایجاد تماس و اصطکاک وجود ندارد. برای ارسال ماهواره به این نوع مدارها انرﮋی
کمتری نسبت به سه نوع مدار مذکور دیگر لازم است. ماهواره ها ی مطالعاتی که
مسئول دریافت اطلاعات از اعماق فضا می باشند غالبا در این مدارها در حرکتند.
برای مثال تلسکوپ هابل که در ارتفاع ۶۱۰ کیلومتر(۳۸۰ مایل) با دوره گردش ۹۷
دقیقه در حرکت است.
انواع ماهواره ها :
ماهواره های مصنوعی بر اساس ماموریت هایشان طبقه بندی می شوند. شش نوع
اصلی ماهواره وجود دارند. (۱) تحقیقات علمی، (۲) هواشناسی، (۳) ارتباطی، (۴)
ردیاب، (۵) مشاهده زمین، (۶) تاسیسات نظامی.
ماهواره های تحقیقات علمی اطلاعات را به منظور بررسی های کارشناسی جمع
آوری می کنند. این ماهواره ها اغلب به منظور انجام یکی از سه ماموریت زیر
طراحی و ساخته می شوند. (۱) جمع آوری اطلاعات مربوط به ساختار، ترکیب و
تاثیرات فضای اطراف کره زمین. (۲) ثبت تغییرات در سطح و جو کره زمین. این
ماهواره ها اغلب در مدارهای قطبی در حرکتند. (۳) مشاهده سیارات، ستاره ها و
اجرام آسمانی در فواصل بسیار دور. بیشتر این ماهواره ها در ارتفاع کوتاه در
حرکتند. ماهواره های مخصوص تحقیقات علمی حول سیارات دیگر، ماه و خورشید
نیز حضور دارند.
ماهواره های هواشناسی به دانشمندان برای مطالعه بر روی نقشه های
هواشناسی و پیش بینی وضعیت آب و هوا کمک می کنند. این ماهواره ها قادر به
مشاهده وضعیت اتمسفر مناطق گسترده ای از زمین می باشند.
بعضی از ماهواره های هواشناسی در مدارهای سان سینکرنوس، قطبی، در
حرکتند که توانایی مشاهده بسیار دقیق تغییرات در کل سطح کره زمین را دارند. آنها
می توانند مشخصات ابرها، دما، فشار هوا، بارندگی و ترکیبات شیمیایی اتمسفر را
اندازه گیری نمایند. از آنجا که این ماهواره ها همواره هر نقطه از زمین را در یک
ساعت مشخص محلی مشاهده می کنند دانشمندان با اطلاعات به دست آمده قادر
به مقایسه دقیق تر آب و هوای مناطق مختلفند. ضمنا شبکه جهانی ماهواره های
هواشناسی که در این مدارها در حرکتند می توانند نقش یک سیستم جستجو و نجا
ت را بر عهده گیرند. آنها تجهیزات مربوط به شناسایی سیگنال های اعلام خطر در
همه هواپیما ها و کشتی های خصوصی و غیر خصوصی را دارا هستند.
بقیه ماهواره های هواشناسی در ارتفاع های بلند تر در مدارهای ژئوسینکرنوس
قرار دارند. از این مدارها، آنها می توانند تقریبا نصف کره زمین و تغییرات آب و هوایی
آن را در هر زمان مشاهده کنند. تصاویر این ماهواره ها مسیر حرکت ابرها و تغییرات
آنها را نشان می دهد. آنها همینطور تصاویر مادون قرمز نیز تهیه می کنند که گرمای
زمین و ابرها را نشان می دهد.
ماهواره های ارتباطی در واقع ایستگاه های تقویت کننده سیگنال ها هستند، از
نقطه ای امواج را دریافت و به نقطه ای دیگر ارسال می کنند. یک ماهواره ارتباطی
می تواند در آن واحد هزاران تماس تلفنی و جندین برنامه شبکه تلوزیونی را تحت
پوشش قرار دهد. این ماهواره ها اغلب در ارتفاع های بلند، مدار ﮋئوسینکرنوس و بر
فراز یک ایستگاه در زمین قرار داده می شوند.
یک ایستگاه در زمین مجهز به آنتنی بسیار بزرگ برای دریافت و ارسال سیگنال ها
می باشد. گاهی چندین ماهواره که دریک شبکه و درمدارهای کوتاهترقرار گرفته
اند، امواج را دریافت و با انتقال دادن سیگنال ها به یکدیگر آنها را به کاربران روی
زمین در اقصی نقاط آن می رسانند. سازمانهای تجاری مانند تلوزیون ها و شرکت
های مخابراتی در کشورهای مختلف از کاربران دائمی این نوع ماهواره ها هستند.
به کمک ماهواره های ردیاب، کلیه هواپیماها، کشتی ها و خودروها بر روی زمین
قادربه مکان یابی با دقت بسیار زیاد خواهند بود. علاوه بر خودروها و وسایل نقلیه
اشخاص عادی نیز میتوانند از شبکه ماهواره های ردیاب بهره مند شوند.در واقع
سیگنال های این شبکه ها در هر نقطه ای از زمین قابل دریافتند.
دستگاه های دریافت کننده، سیگنال ها را حداقل از سه ماهواره فرستنده دریافت و
پس از محاسبه کلیه سیگنال ها، مکان دقیق را نشان می دهند.
ماهواره های مخصوص مشاهده زمین به منظور تهیه نقشه و بررسی کلیه منابع
سیاره زمین و تغییرات ماهیتی چرخه های حیاتی در آن، طراحی و ساخته می
شوند. آنها در مدارهای سان سینکرنوس قطبی در حرکتند. این ماهواره ها دائما در
شرایط تحت تابش نور خورشید مشغول عکس برداری از زمین با نور مرئی و
پرتوهای نا مرئی هستند.
رایانه ها در زمین اطلاعات به دست آمده را بررسی و مطالعه می کنند. دانشمندان
به کمک این ماهواره معادن و مراکز منابع در زمین را مکان یابی وظرفیت آنها را
مشخص می کنند.همینطور می توانند به مطالعه بر روی منابع آبهای آزاد و یا مراکز
ایجاد آلودگی و تاثیرات آنها و یا آسیب های جنگل ها و مراتع بپردازند.
ماهواره های تاسیسات نظامی مشتمل از ماهواره های هواشناسی، ارتباطی،
ردیاب و مشاهده زمین می باشند که برای مقاصد نظامی به کار می روند.برخی از
این ماهواره ها که به ماهواره های جاسوسی نیز شهرت دارند قادر به تشخیص
دقیق پرتاب موشکها، حرکت کشتی ها در مسیر های دریایی و جابجایی تجهیزات
نظامی در روی زمین می باشند.
زندگی و مرگ ماهواره ها
ساخت یک ماهواره:
هر ماهواره حامل تجهیزاتیست که برای انجام ماموریت خود به آن ها نیاز دارد. برای
مثال ماهواره ای که مامور مطالعه کائنات است مجهز به تلسکوپ و ماهواره مامور
پیش بینی وضع هوا مجهز به دوربین مخصوص برای ثبت حرکات ابرها است.
علاوه بر تجهیزات تخصصی، همه ماهواره ها دارای سیستمهای اصلی برای کنترل
تجهیزات خود و عملکرد ماهواره می باشند. از جمله سیستم تامین انرﮋی، مخازن،
سیستم تقسیم برق و … . در هر یک از این بخشها ممکن است از سلول های
خورشیدی برای جذب انرﮋی مورد نیاز استفاده شود. بخش داده ها و اطلاعات نیز
مجهز به رایانه هایی به منظور جمع آوری و پردازش اطلاعات به دست آمده از
طریق تجهیزات و اجرای فرامین ارسال شده از زمین می باشد.
هریک از تجهیزات جانبی و بخشهای اصلی یک ماهواره به طور جداگانه طراحی،
ساخته و آزمایش می شوند. متخصصان بخشهای مختلف را کنارهم گذاشته و
متصل می کنند تا زمانیکه ماهواره کامل شود و سپس ماهواره در شرایطی نظیر
شرایطی که هنگام ارسال از سطح زمین و هنگام استقرار در مدار خود خواهد
داشت آزمایش می شود. اگر ماهواره همه آزمایش ها را به خوبی گذراند آماده
پرتاب می شود.
پرتاب ماهواره:
برخی ماهواره ها توسط شاتل ها در فضا حمل می شوند ولی اغلب ماهواره ها
توسط راکت هایی به فضا فرستاده می شوند که پس از اتمام سوختشان به درون
اقیانوسها می افنتد.بیشتر ماهواره ها در ابتدا با حداقل تنظیمات در مسیر مدار خود
قرار داده می شوند. تنظیمات کامل را راکت هایی انجام می دهند که داخل ماهواره
کار گذاشته می شوند. زمانیکه ماهواره در یک مسیر پایدار در مدار خودقرار گرفت
می تواند مدت های درازی در همان مدار بدون نیاز به تنظیمات مجدد باقی بماند.
انجام ماموریت:
کنترل بیشتر ماهواره ها در مرکزی بر روی زمین است. رایانه ها و افراد متخصص در
مرکز کنترل وضعیت ماهواره را تحت نظر دارند. آنها دستورالعمل ها را به ماهواره
ارسال می کنند و اطلاعات جمع آوری شده توسط ماهواره را دریافت می نمایند.
مرکز کنترل از طریق امواج رادیویی با ماهواره در ارتباط است. ایستگاه ها یی بر
روی زمین این امواج را از ماهواره دریافت و یا به آن ارسال می کنند.
ماهواره ها معمولا به طور دائم از مرکز کنترل دستورالعمل دریافت نمی کنند. آنها در
واقع مثل روباتهای چرخان هستند.روباتی که سلول های خورشیدی خود را برای
دریافت انرﮋی کافی تنظیم و کنترل می کند و آنتن های خود را برای دریافت
دستورات خاص از زمین آماده نگه می دارد. تجهیزات ماهواره به صورت مستقل و
اتوماتیک وظایف خود را انجام می دهند و اطلاعات را جمع آوری می کنند.
ماهواره ها ی موجود در ارتفاع عای بلند مدار ﮋئوسینکرنوس در ارتباط همیشگی و
دائم با زمین می باشند. ایستگاه ها ی زمین می تواند دوازده بار در روز با ماهواره
های موجود در ارتفاع کوتاه ارتباط برقرار نمایند. در طول هر تماس ماهواره اطلاعات
خود را ارسال و دستورالعمل ها را زا ایستگاه دریافت می کند. تبادل اطلاعات تا
زمانیکه ماهواره از فراز ایستگاه عبور می کند می تواند ادامه داشته باشد که
معمولا زمانی حدود ۱۰ دقیقه است.
چنانچه قسمتی از ماهواره دچار نقص فنی شود اما ماهواره قادر به ادامه ماموریت
های خود باشد، معمولا همچنان به کار خود ادامه می دهد. در چنین شرایطی مرکز
کنترل روی زمین بخش آسیب دیده را تعمیر و یا مجددا برنامه نویسی می کند. در
موارد نادری نیزعملیات تعمیرماهواره را شاتل ها در فضا انجام می دهند. و اما
چنانچه آسیب های وارد آمده به ماهواره به اندازه ای باشد که ماهواره دیگر قادر به
انجام ماموریت های خود نباشد مرکز کنترل فرمان توقف ماهواره را صادر می کند.
سقوط از مدار:
یک ماهواره در مدار خود باقی می ماند تا زمانیکه شتاب آن کم شود و در چنین
حالتی نیروی گرانش ماهواره را به سمت پایین و به سمت اتمسفر می کشاند.
سرعت ماهواره هنگام برخورد با مولکول های خارجی ترین لایه اتمسفر کم می
شود. هنگامی که نیروی گرانش ماهواره را به سمت لایه های داخلی اتمسفر می
کشاند هوایی که در جلوی ماهواره قرار می گیرد سریعا به قدری فشرده و داغ می
شود که در این هنگام بخشی و یا تمامی ماهواره می سوزد.
تاریخچه:
در سال ۱۹۵۵ شوروی تحقیقات خود را برای پرتاب ماهواره مصنوعی به فضا آغاز
کرد. در تاریخ چهارم اکتبر ۱۹۵۷ این اتحادیه ماهواره اسپاتنیک ۱ را به عنوان اولین
ماهواره مصنوعی به فضا ارسال نمود. این ماهواره در هر ۹۶ دقیقه یک دور کامل به
دور زمین می چرخید و اطلاعات به دست آورده خود را به شکل سیگنال های
رادیویی قابل دریافت به زمین ارسال می کرد. در تاریخ ۳ نوامبر ۱۹۵۷ اتحادیه
جماهیر شوروی دومین ماهواره مصنوعی یعنی اسپاتنیک ۲ را به فضا فرستاد. این
ماهواره حامل اولین حیوانی بود که به فضا سفر کرد. سگی به نام لایکا. پس از آن
ایالات متحده ماهواره کاوشگر۱ را در تاریخ ۳۱ ﮋانویه ۱۹۵۸ و ونگارد ۱ را در تاریخ ۱۷
مارس همان سال به فضا فرستاد.
نخستین ماهواره ارتباطی اکو۱ در ماه اگست سال ۱۹۶۰ از ایالات متحده به فضا
فرستاده شد. این ماهواره امواج رادیویی به زمین می فرستاد. در آپریل ۱۹۶۰ نیز
اولین ماهواره هواشناسی تیروس ۱ که تصاویر ابرها را به زمین ارسال می کرد
فرستاده شد.
نیروی دریایی آمریکا سازنده اولین ماهواره ردیاب، ترانزیت ۱ب درآپریل سال ۱۹۶۰
بود. به این ترتیب تا سال ۱۹۶۵ در هر سال بیش از ۱۰۰ ماهواره به مدارهایی در فضا
فرستاده شدند.
از سال ۱۹۷۰ دانشمندان به کمک رایانه و نانو تکنولوﮋی موفق به اختراع سازه ها
تجهیزات پیشرفته تری برای ماهواره شده اند. به علاوه کشور های دیگر همینطور
سازمانهای تجاری مبادرت به خریداری و ارسال ماهواره نموده اند. در سالهای اخیر
بیشتر از ۴۰ کشور ماهواره در اختیار دارند و نزدیک به ۳۰۰۰ ماهواره در مدارها به
انجام ماموریت های خود می پردازند.
+ نوشته شده در سه شنبه پانزدهم مرداد 1387ساعت 21:24 توسط easy
|
+ نوشته شده در سه شنبه پانزدهم مرداد 1387ساعت 21:19 توسط easy
|
دانلود از سایت های خارجی :
